Gastcolumn: "Joris en Robert"

Gepubliceerd: Maandag 24 december 2018 10:19

Gastcolumn:

Door: Jos van Erp

De discussie en het besluitvormingsproces zijn volledig langs mij heen gegaan. Joris’ kerstboom is niet meer. Erg jammer vind ik dat. Den Bosch heeft een aantal jaren genoten van de interviews die Joris hield onder de kerstboom op de Parade. Dit programma werd door veel mensen gewaardeerd. Door Bosschenaren, ja, maar ook door mensen uit het hele land. Vooral omdat de emotie écht was. Authentiek en niet geregisseerd.

Het deed mij denken aan het verschil tussen blikgroenten en verse ingrediënten. Je kunt best een keer blikgroeten eten. Niets mis mee hoor. Maar er zijn geen verrassingen. Iedere maaltijd smaakt hetzelfde want het conserveringsproces is volledig gestandaardiseerd. De oorspronkelijke smaak is eruit gekookt.

Kerst is een feest waar échte vreugde en écht verdriet hand in hand gaan. Vreugde kent vele gezichten. Van kinderen die zwijgend naar de vele schitterende lampjes staren tot de herinnering aan je eigen kindertijd. De geur van dennennaalden en hars. De associatie roept een emotie op die echt is. Het verdriet zit vaak in de gedachte aan dierbaren die er niet meer zijn om samen Kerst te vieren. Of nare gebeurtenissen in het achterliggende jaar.

Voorgekookt en gestandaardiseerd
In de kersperiode verdringen echtheid en een zekere geforceerde gemaaktheid elkaar bij voortduring. Té veel Frank Sinatra door de luidsprekers om de sfeer erin te krijgen werkt niet. Althans niet voor mij. Zoetsappige Amerikaanse feel-good films ook niet. Kerstbomen en kerstverlichting nog voordat de Sint en zijn assistenten zijn teruggekeerd naar Spanje passen niet in ons ritme. Maar waar het vooral om gaat is de spontaniteit en echtheid van het moment. Na de eerste tonen van ‘I am dreaming….’ kunnen we de rest al dromen. De dreigende scheiding van het aanvankelijk gelukkige echtpaar met het voorbeeldig gezin gaat op het laatst gelukkig niet door. Door tussenkomst van de Kerstman -ho, ho, ho, ho- en de smekend opkijkende blauwe ogen van het aandoenlijk vijfjarig jongetje met blonde krullen. We kunnen de afloop van dergelijke films voorspellen. Voorgekookt en gestandaardiseerd.

We gaan in Nederland niet zuinig om met wat goed is. Ongeacht wat de kwaliteiten van Matthijs van Nieuwkerk, Philip Freriks of de acteurs van Goede Tijden Slechte Tijden zijn, iedere dag op TV is té veel. De kwaliteit erodeert vanzelf en de programmamakers krijgen de bekende Nederlanders en opkomende acteurs niet aangesleept. Dat maakt dat deze programma’s al jaren (ver) over de datum zijn. De kracht van Joris schuilde erin dat zijn optreden maar enkele dagen per jaar was te bewonderen. En vooral in de echtheid van wat hij in mensen losmaakte. Dit wakkert het verlangen naar wat schaars is aan. En wat schaars is -en daarmee bijzonder- moet schaars blijven.

Joris zal er niet meer zijn om het toeval van het moment een handje te helpen. Robert ten Brink neemt zijn rol over. Prima hoor. Er is niets mis met blikgroenten van tijd tot tijd. Maar Kerst in Den Bosch verdient in mijn ogen een sterrenrestaurant.

Jos van Erp groeide op in Deuteren, woonde in de Muntel en in Orthen. Hij is schrijver van 'Van Bossche Bodem', medeauteur van ‘Orthen 1200’ en is docent van de module Orthen als onderdeel van de cursus Boschlogie.

Deel deze pagina: